يُحْلِسُهُمْ إِلا الْخُوْفَ ، فَعِنْدَ ذَلِكَ تَوَدُّ قُرَيْشٌ بِالدُّنْيَا وَ مَافِيهَا لَوْيَرَوْنَنِى مَقَاماً وَاحِداً ، وَلَوْ قَدْرَ جَزْرِ جَزُورٍ ، لأَقْبَلَ مِنْهُم مَا أَطْلُبُ الْيَوْمَ بَعْضَهُ فَلا يُعْطُونَنَىِ » « 1 » . . . همانا ترسناك‌ترين فتنه‌ها از نظر من ، فتنه بنىاميه است كه فتنه‌اى كور و تاريك است . قلمرو حكومتش همه جا را فراگيرد و آزار و گرفتاريش اختصاص ( به پرهيزگاران و شيعيان ) دارد . هركس در اين فتنه بينا باشد ، آزار و سختى به او رو آورد و آنكه اهل بصيرت نباشد از آزار برهد ( و در آسايش بسر برد ) . سوگند به خدا بنىاميه پس از من ، براى شما زمام‌داران بدى خواهند بود كه همانند شتر پير و بد خوى كه به دست بر زمين كوبد و به پا لگد اندازد و به دهان گاز بگيرد و از دوشيدن شيرش منع كند . . . ما خاندان پيامبر ( ص ) از آن فتنه بدوريم و مردم را بدان فرانمىخوانيم ( كسى را نمىتوانيم آشكارا به دين دعوت كنيم ) . سپس خداوند آن فتنه‌ها را از شما براندازد چنان كه پوست را ( از تن گوسفند ) جدا مىسازد ، بدست كسى كه آنان را خوار و ذليل گرداند و به راهى كه نمىخواهند براند و جام لبالب بلا را به آنها بخوراند ، عطايى جز شمشير به آنان نبخشد و خلعتى جز خوف و ترس بر تن آنها نپوشاند . در آن هنگام است كه قريش آرزو دارند دنيا را به آنچه كه در آن است بدهند تا براى يك زمان كوتاه ، هر چند به قدر كشتن شترى باشد ، مرا ببينند ، تا امروز برخى از آنچه را كه از آنها مىخواهم و به من نمىدهند ، در آن روز همه را بپذيرم . آنچه را كه امام ( ع ) خبر داده بود ديرى نگذشت كه به وقوع پيوست . بنىاميّه روى كار آمدند و اين بزرگترين و سخت‌ترين فتنه‌ها بود زيرا آنها حرمت رسول خدا ( ص ) را هتك كرده ، دو سبط آن بزرگوار ، امام حسن و امام حسين ( ع ) را به شهادت رساندند ، خانه خدا را خراب نموده و هشتاد سال بر روى منابرِ اسلام ، نسبت به حضرت على ( ع ) جسارت كردند و مردم را به دورى جستن از او وادار ساخته هركس زير بار نمىرفت او را مىكشتند يا از شهر بيرون كرده و خانه‌اش را ويران مىساختند . سنّت را بدعت و بدعت را سنّت مىدانستند . « 2 »

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، خطبه 93 . ( 2 ) . ر . ك : ترجمه و شرح فيض‌الاسلام ، ص 276 .